Moda dwudziestolecia międzywojennego
Kiedy od 1929 roku na świecie pojawia się kryzys gospodarczy uwidocznił się on również w świecie mody. W Polsce rozpoczęły akcje promowania krajowego przemysłu włókienniczego, a realia tamtejszego świata mody znacznie różniły się od tych dzisiejszych. Nie zajmowała się nim żadna agencja modelek, ale warszawskie domy mody (Bogusław Herse, Bracia Jabłkowscy, B. Myszkowski) oraz znane warszawskie damy, przykładowo: małżonki prezydenta Mościckiego i ministra Becka, które chętnie pokazywały się w toaletach z jedwabiów produkowanych w Milanówku. Podczas warszawskich rewii mód kreacje prezentowały modelki rekrutujące się spośród najpiękniejszych kobiet ze stołecznego towarzystwa. Królową mody, czyli najlepiej ubraną kobietę w Polsce, wybierano podczas warszawskiego Balu Mody. Do obniżenia cen odzieży przyczynił się postęp techniczny i coraz powszechniejsze stosowanie atrakcyjnych, ale tańszych tkanin – zwłaszcza jedwabiu wiskozowego. O nowinkach ze świata mody informował Polki magazyn Przegląd Mody. Obieg informacji o nowych propozycjach mody stawał się coraz szybszy.
Bogato przedstawiała się oferta żurnali publikujących paryskie wykroje, także w sprzedaży wysyłkowej. Dostępne były również wyspecjalizowane żurnale poświęcone dzianinie czy wykrojom np. samych bluzek. Już w 1926 roku prosta linia sukni-koszulki o obniżonym stanie została urozmaicona przez lekkie wyrzucenie góry i zbluzowanie jej na biodrach nad paskiem. Moda lat 30. kontynuowała wcześniejsze trendy, ale stopniowo zasadnicza linia zaczęła się zmieniać- -od ubioru spływającego z ramion i podkreślającego płaszczyznową kompozycję sylwetki do kroju modelującego figurę i akcentującego jej trójwymiarową budowę.
