Drewna z krajów egzotycznych
Nigdy nie byłam pasjonatką podróży zagranicznych. No, bo w końcu jestem Polką, mieszkam w Polsce, Polska to mój kraj ojczysty i jestem z nim związana w pewien niewytłumaczalny, i jednocześnie bardzo specyficzny sposób. Niemniej jednak pewnego razu dałam się namówić mojej przyjaciółce na podróż życia – południowe i wschodnie części Azji. Jakby na to nie patrzeć wycieczka zapowiadała się całkiem całkiem. Noclegi w czterogwiazdkowym hotelu, podobno utrzymanym w prawdziwie staro azjatyckim stylu, niezliczone ilości wyjazdów w głąb azjatyckiej pustyni, zagłębienie się w azjatycką kulturę, którą tak uwielbiam. W końcu dałam się przekonać i pojechałyśmy. Na miejscu faktycznie było bardzo ładnie. W hotelu rozpakowałam się i zeszłam na parter, ponieważ była pora obiadu. Ku mojemu zdziwieniu, stołówka była pusta. Poszłam więc dalej, otworzyłam pierwsze lepsze drzwi i wyszłam na przepiękny, wypełniony po brzegi zajadającymi tradycyjne satay taras z drewna. Moim oczom ukazały się prześliczne ornamenty, zdobienia, każda deska tarasowa posiadała specjalne żłobienie. Widać było, że to całkiem nowy ośrodek, bo nic nie było zniszczone, a na dodatek drewno egzotyczne, z którego cały taras był zrobiony, pachniało jeszcze lasem. Od razu zakochałam się w tym miejscu i już pierwszego dnia wiedziałam, że będzie to niezapomniany tydzień. Tego samego dnia obiecałam sobie, że już zawsze będę słuchała mojej przyjaciółki, kiedy będzie wyciągać mnie na jakieś zakątki świata, bo udowodniła, że faktycznie zna się na rzeczy i można jej zaufać.
